Skyler, ons dochtertje, is zojuist geboren.
In één keer is ze daar. Ik kijk haar recht in de ogen. Ik denk bij me zelf: `Oh, wat is ze mooi`…
Ze heeft donker haar en een huidskleur alsof ze net is teruggekomen van een zonnige vakantie.
Ze zwijgt en kijkt mij aan. De wereld lijkt voor heel even stil te staan. Er is alleen dat onbeschrijflijke gevoel. Het gevoel van een warme diepgaande band.
Voordat ze geboren was, had ik niet durven hopen dat ik deze emotie met haar zou kunnen delen. Het is onbeschrijflijk mooi en intens.
Het is “houden van” in de puurste vorm.
Ik bestudeer haar gezicht. Het valt me op dat haar ogen dezelfde vorm hebben als die van Bregje. De kleur moet ze van mij hebben, grijs/donker blauw. Ze is duidelijk van ons allebei.
Alles is klein, maar zo gedetailleerd. Haar neusje is rond en wipt iets omhoog. Haar oortjes zijn fijn gevormd en ze heeft lange vingers. Hopelijk kan ze met deze vingers later, net als mijn moeder, goed piano spelen.

Dan hoor ik haar voor de allereerste keer huilen. De kreetjes die ze slaakt klinken zo aandoenlijk. Haar snikken klinkt hard en zacht tegelijk, maar vooral vertederend.
De dokter zegt dat ik haar voor het eerst mag oppakken. Ik kijk en zie haar lippen trillen van de emotie.
Met twee handen til ik haar op. Mijn linkerhand sla ik om haar rug en mijn rechterhand leg ik onder haar nek. Ze voelt zo kwetsbaar en tegelijkertijd ook sterk.
Dan druk ik haar voorzichtig tegen mij aan. Als bij toverslag kalmeert ze.
Het magische moment is compleet. Dit is echte liefde.
Liefde op het eerste gezicht!

X