In 1987 waren Wendy en ik op zoek naar een rustig gelegen huis met voldoende ruimte voor ons hele gezin. Net even buiten het prachtige Overijsselse dorp Bathmen, in de buurt van Deventer, stond een oud vervallen huis, waar wij als een blok voor vielen. “De Menop”, zoals het huis heette, was de ruïne van een buitenhuis, gelegen op 2,5 hectare grond, doorsneden door een romantisch beek die traag door de tuin kabbelde, twee grote natuurlijke vijvers en een bos vol statige oude eiken, beuken en kastanjebomen. Wij waren zo verliefd op deze plek, dat wij de overduidelijke gebreken van het vergane pand, niet wilden zien. De plafonds tussen de verschillende verdiepingen waren volledig ingestort of bestonden niet meer. Ramen, deuren en muren waren verrot of verdwenen, onkruid groeide binnen, kortom het was niet verwonderlijk dat de dorpsbewoners spraken over een verlaten spookhuis.

De geest van de laatste bewoonster, een oude dame die lang geleden op onopgehelderde wijze midden in de nacht in een van de vijvers was gevallen en verdronken, waarde daar nog steeds rond. Op donkere stormachtige avonden, als de wind door de bomen gierde, uilen oehoeden en onbekende dieren in het bos krijsten, hoorde je haar stem af en toe nog om hulp roepen! Nee, brrr, daar kun je maar beter niet gaan wonen, vertelden men ons op gedempte toon.

We lieten ons niet bang maken en keken door een roze bril van verliefdheid naar “ons” toekomstige landgoed. Al moesten wij er met kaarslicht wonen en water halen uit een oude pomp, het maakte ons niet uit. Dit was onze droom. Die wilden wij werkelijkheid maken. Ondanks dat iedereen ons voor gek verklaarde, kochten wij het vergane pand voor een spotprijs en voelden ons vanaf dat moment de koning te rijk.
Met behulp van Geert Schotkamp, een gepensioneerde alleskunner begonnen wij de ruïne langzaam te verbouwen tot ons droompaleis. In de tussentijd woonden wij er al wel en dat was af en toe best primitief. Het was niet gemakkelijk en Wendy heeft in die tijd vaak verzucht dat zij het idee had een groot deel van haar leven door te brengen op een bouwplaats. Hoe dan ook, na 8 jaar (!!) was het écht af. Onze kinderen, Oscar, Renzo, Steven en Lara zijn er blij en gelukkig opgegroeid op een super romantische droomplek in een natuurlijke omgeving. Wij hebben er een fantastische tijd gehad tot op een dag ons avontuurlijke bloed weer ging kriebelen.
Haast van de ene dag op de andere besloten wij in 1999 te verhuizen naar Spanje!

Waarom niet? Je leeft tenslotte maar één keer. Wij verkochten ons droomhuis in Bathmen, kochten een oud huis in de duinen aan de azuurblauwe Middellandse Zee in Zuid Spanje, hebben onze kinderen en onze huisraad onder de arm genomen en nu wonen wij al weer zo´n 17 jaar onder de stralende Spaanse zon in Andalucía.

Gisteren zij Wendy opeens tegen mij:
“Hans, wordt het niet weer eens tijd voor een nieuw avontuur?!”

X