Toen ik vanochtend een beetje vermoeid van alle shows naar de supermarkt liep, stond daar mijn favoriete kassamevrouw Mary.
Een vrolijke, blonde dame die daadwerkelijk álles weet van íedereen.
Niet gek, aangezien ze al jarenlang trouw de boodschappen van alle mensen uit het dorp bliept.
Vissend naar de laatste roddels, vertelde ze me ditmaal over de zwerver die geregeld bij de ingang van de supermarkt zit met zijn blikje bier.

“Oh ja die man”, zei ik met een stem vol herkenning.
Een week terug zag ik hem ook zitten, toen ik boodschappen ging doen met Jamie en ons zoontje Oliver.
Oliver zat in zijn wandelwagen en droeg een chique colbertje.
“Wat zie jij er mooi uit, jongeman!”, riep de zwerver.
We liepen vrolijk door en haalden onze boodschappen.

Even later hadden we alles en wilden we weer naar huis lopen.
De man zat er nog steeds.
We hebben hem een biertje gegeven en raakten aan de praat over van alles.
Zelfs het weer kwam aan bod. Het stortregende op dat moment.
Jamie vroeg waar hij zou slapen vanavond.
“Hopelijk in de daklozenopvang hier verderop”, antwoordde hij.

Toen we daar wat meer over vroegen, bleek dat het 7 euro per nacht kost.
Daarvoor krijg je een bed, een warme douche en een warme maaltijd.
Geen gekke deal, maar toch; ga maar elke dag 7 euro bij elkaar bedelen… En dat elke keer opnieuw.
Dan moet je toch echt leren leven bij de dag.
Ik heb hem maar een tientje gegeven.
Het idee dat het hem niet zou lukken vandaag en hij buiten in de regen moest slapen, bezorgde me kippenvel.

Terug naar Mary. Ze vertelde me dat de man kortgeleden maar liefst 100 euro van een weldoener heeft gekregen.
Wat moet dat een leuk moment zijn geweest om te zien!
Maar wat hij ermee heeft gedaan is nog véél leuker…

De man is naar het dichtstbijzijnde hotel gegaan en heeft een mooie kamer geboekt.
De dag daarna was hij weer in de supermarkt te vinden en vertelde trots over zijn ervaring.
In plaats van dat hij voor die 100 euro 14 dagen in de daklozenopvang verblijft, koos deze meneer voor één onbezorgd avondje in een hotel.
Lekker lang badderen, televisie aan en onder de schone, zachte dekens in slaap vallen.
Ik moest erom lachen en kon hem gelijktijdig zo goed begrijpen.
Want als je toch moet leven bij de dag… Waarom er niet écht een mooie dag van maken?

– Steven Kazàn

Klik hier om meer blogs te lezen

X