Gisteravond was weer zo’n avond. Dat je na alle ellende die je elke dag leest op het nieuws, toch weer een beetje vertrouwen krijgt in alles.

Einde middag vertrok ik met Jamie naar het Cardo Theater in Groesbeek. Nieuw theater voor mij. Ik had al gehoord dat het een plek was waar allerlei mensen samenkomen: jong, oud en met óf zonder handicap. Bijzonder an sich.

Maar het werd mooier. Het waren niet alleen wat mensen uit het publiek die op wat voor manier dan ook beperkt waren.
Zo werd ik voorafgaand aan de show geïnterviewd door twee sympathieke jongens, allebei in een rolstoel. Een daarvan kon niet praten – maar dat weerhield hem er niet van om een interview af te nemen. Hij communiceerde ‘gewoon’ met mij via een computer. Een beetje zoals bij Stephen Hawking.

De fotograaf had een spasme in zijn hand, maar dat leek hem niet te deren. Hij was vol passie bezig met zijn opleiding fotografie. En ik moet toegeven… ook al zie ik mijn hoofd niet graag op foto’s terug; hij heeft echt práchtige foto’s gemaakt!

De directeur vertelde over een vrouw die kwam solliciteren, maar compleet ingebonden was in haar rolstoel wegens haar spasmes en bovendien ook niet kon praten. Wat voor baan je zo’n dame dan aanbieden?
– Wat denk je: deze vrouw kon haar stemcomputer met haar ogen bedienen en kon op deze manier zelfs hele websites maken en onderhouden! Dit heeft ze dan ook twee jaar lang met succes gedaan.

De hele avond heb ik mogen doorbrengen met vrolijke en gepassioneerde mensen. Mensen die de káns hebben gekregen om hun talenten te ontdekken (en dat hebben gedaan!). Wellicht is hun lichaam soms iets anders gevormd of wellicht trekken hun spieren zo nu en dan samen; de termen ‘invalide’ en ‘mindervalide’ zijn wat mij betreft niet van toepassing.
‘Andersvalide’ is hoe we het moeten noemen. En laten we ‘anders zijn’ massaal vieren; er loopt al genoeg van hetzelfde rond!

Klik hier om meer blogs te lezen

X