Onlangs heb ik iets doms gedaan. Mijn vrouw Jamie houdt er al enkele jaren een tweede liefde op na. Ze kan haar ogen niet van hem af houden en regelmatig pakt ze hem vast.Terwijl ik er naast zit! Erg onrustig.
Onlangs heb ik hier per ongeluk verandering in gebracht. Ik heb hem in het water gegooid. Het was mijn opzet niet, het gebeurde gewoon. Het was een flinke klap voor hem. Hij was er kapot van.
Jamie’s tweede liefde, haar gekoesterde smartphone, was sindsdien verleden tijd.

Jamie en ik snelden naar de winkel om een nieuwe mobiel te kopen. Niet omdat ze zo verslingerd is aan haar telefoon, maar gewoon omdat ze bereikbaar móet zijn. Pure noodzaak. Zij verzorgt als manager de zaken van onze hele familie.
Bovendien staat alles in haar telefoon: de hele agenda met boekingen, alle relaties, alle mailtjes en alle afspraken.
Gelukkig hadden we na een uitgebreide zoektocht van enkele uren door Zuid Frankrijk weer een werkende telefoon en kon het leven weer “normaal” verder gaan.

Toch hebben die paar uur zonder telefoon mijn ogen geopend. Wat was het fijn! Ineens weer gewoon aandacht voor het leven dicht om je heen. Geen belletjes, mails, SMS-jes, facebookberichten of tweets. Geen irritante geluidjes, gezoem of een wild-vibrerende telefoon. Gewoon even ouderwets sociaal zijn in plaats van sociaal op social media.

Daarom heb ik toen een opmerkelijk besluit genomen. Ik heb mijn telefoon ook in het water gegooid. Ditmaal expres.
Als iemand mij nodig heeft, dan bellen ze Jamie maar. Die is namelijk altijd bereikbaar.
Tenminste… als ik niet weer iets doms heb gedaan!

X