Nee, ik ben geen dokter en ik heb ook nooit de behoefte gehad om dokter te worden, maar de afgelopen week heb ik wel een medische handeling verricht in het ziekenhuis.

Vorige week was ik met mijn zwangere vriendin mee naar het ziekhuis om bloed te prikken. Nu kan Bregje niet zo goed tegen bloed, dus ze trok al wit weg toen we in de wachtruimte zaten. Om haar te steunen loop ik met haar mee naar de ruimte waar het bloed wordt geprikt. Daar zie ik een apart kamertje zonder deur. Uit respect voor de dokter patiënt relatie blijf ik op de gang wachten. Op een gegeven moment hoor ik mijn naam roepen op de gang. ‘Wat grappig’ denk ik, ‘blijkbaar werkt er hier een dokter die ook Oscar heet.’ Vijf seconden laat hoor ik Bregje roepen; ´Schat kun je hier komen, de dokter heeft je hulp nodig´. Vanwege de stress die het bloed prikken bij Bregje teweeg brengt, komt haar bloedstroom langzaam op gang, waardoor de dokter zijn handen vol heeft aan haar. Daardoor komt hij handen tekort en vraagt hij mij of ik nieuwe buisjes wil pakken en die wil aangeven. Dat doe ik en voilà, mijn eerste medische handeling in het ziekenhuis is een feit.

Vermoedelijk ga ik er spoedig nog één uitvoeren. Bregje wil heel graag dat ik haar hand ga vasthouden tijdens de bevalling. Dus als alles goed gaat mag ik straks de navelstreng van mijn kind doorknippen. Dan is papa Oscar, voor heel even weer Doctor Os.

X